Energia
od nowa

Przedsiębiorstwa kupują energię na w pełni uwolnionym rynku, gdzie stawki zależą od bieżących hurtowych cen na Towarowej Giełdzie Energii, popytu w godzinach szczytu, kosztów certyfikatów OZE oraz opłaty mocowej. Firmy zużywają dużo energii właśnie w najbardziej obciążonych godzinach, co podnosi cenę każdej kilowatogodziny. Dodatkowo rachunek biznesowy zawiera więcej pozycji – opłaty jakościowe, przesyłowe, abonamentowe i systemowe – a ich wysokość nie jest limitowana przez regulatora, jak w przypadku klientów indywidualnych. W praktyce różnica w cenie to nie tylko wyższa stawka kWh, lecz także większy udział kosztów stałych, które przedsiębiorca może jednak negocjować, zmieniając sprzedawcę lub dobierając taryfę dopasowaną do profilu zużycia.

Na początku 2025 r. sprzedawcy oferowali stawki zdecydowanie poniżej zeszłorocznego limitu 693 zł/MWh netto. Przykładowo kontrakt BASE na I kwartał 2025 r. wyceniano na 447 zł/MWh, a komercyjne oferty Tauronu dla segmentu MŚP zaczynały się od 590 zł/MWh, z najkorzystniejszymi ofertami nawet przy 486 zł/MWh. Ostateczna cena zależy od grupy taryfowej (A, B, C), wolumenu zużycia, struktury dobowej popytu i długości umowy – dłuższe kontrakty z klauzulą cen stałych pozwalają zablokować stawkę na 2–3 lata, ale wymagają dokładnej analizy zapisów indeksacyjnych. Warto monitorować notowania TGE oraz aukcje sprzedawców, bo przy malejących cenach gazu i CO₂ analitycy spodziewają się dalszego, choć łagodniejszego, spadku hurtowych cen energii w drugiej połowie roku.

„Nowa energia” to krajowy program Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej finansujący demonstracyjne wdrożenia innowacyjnych technologii energetycznych. W ostatnim naborze wsparcie – w postaci bezzwrotnych dotacji lub pożyczek na preferencyjnych warunkach – otrzymały m.in. projekty magazynów ciepła, fabryka perowskitowych modułów PV i pilotaże inteligentnych systemów zarządzania energią. Dla firm oznacza to możliwość pokrycia nawet 70 % kosztów kwalifikowanych przy projektach o budżecie od kilku do kilkudziesięciu milionów złotych. Aby aplikować, przedsiębiorca składa wniosek elektronicznie (profil zaufany lub podpis kwalifikowany), wykazuje innowacyjność rozwiązania na tle rynku krajowego i przedstawia analizę opłacalności. Nabory otwierane są co roku, a kryteria oceny premiują redukcję emisji CO₂, skalowalność i potencjał eksportowy technologii.

Od 1 lipca 2024 r. wszystkie nowe lub świadomie przełączone instalacje PV do 50 kWp rozliczają nadwyżki energii w modelu net-billing. Oznacza to, że energia oddana do sieci sprzedawana jest po godzinowych cenach z Rynku Dnia Następnego, wpływa na indywidualny depozyt prosumencki i może być wykorzystana na zakup energii w okresach niedoboru (ważność środków – 12 miesięcy). Przedsiębiorca-prosument musi podpisać aneks z Operatorem Sieci Dystrybucyjnej, zainstalować licznik dwukierunkowy i – jeśli jest podatnikiem VAT – wystawiać faktury sprzedażowe. Nadwyżki nierozliczone po roku można częściowo (20 % lub 30 % zależnie od wariantu) wypłacić na konto. Przy większych instalacjach (>50 kWp) lub handlu hurtowym wymagana jest koncesja wytwórcza i wybór jednej z form sprzedaży – aukcja OZE, umowa PPA lub kontrakt ze spółką obrotu.

W 2025 r. obserwujemy wyraźny spadek kosztów bateryjnych magazynów energii – małe jednostki ~5 kWh kosztują 11 000–17 000 zł, systemy 10 kWh 20 000–39 000 zł, a rozwiązania 20 kWh 40 000–67 000 zł (ceny brutto z montażem). Przeliczając, 1 kWh pojemności to 2–5 tys. zł, przy czym ogniwa litowo-jonowe – mimo wyższej ceny – gwarantują dłuższą żywotność (≥10 lat i ≥6000 cykli). Inwestycja opłaca się szczególnie firmom z fotowoltaiką i wysoką autokonsumpcją w godzinach pozaszczytowych, bo pozwala ograniczyć zakup drogiej energii szczytowej i zwiększyć przychód z sprzedaży prądu w net-billingu. W projektach powyżej 50 kWh warto sprawdzić dostępne dotacje (np. „Energia dla wsi”, FEnIKS) oraz preferencyjne leasingi na magazyny energii.